امروز  احساس ميكنم دوباره از دست دادمت......

درست همين امروز..........

.............................

رازقي پر پر شد     

باغ در چلّه نشست

تو به خاك افتادي

كمرعشق شكست

ما نشستيم و تماشا كرديم...........................

....................................

تمام راه را به دنبا لت دويده ام

كمي بايست...

اينقدر شتاب به خاطر چيست؟

نفسم بالا نمي آيد  . حس ميكنم قلبم دارد مي دود وهرلحظه ازجايش جدا خواهد شد.

كمي صبر كن! فقط مي خواهم بدانم كي خواهي آمد.

ولي تو ميگويي اين سفر بي بازگشت است و به راهت ادامه ميدهي ومن مي نشينم و

به  حال خود و تنهاييم گريه ميكنم.

حالا ديگر احساس نميكنم كه قلبم ميدود بلكه مطمئنم ازجا درآمده است.

تمام شب به انتظارتوبراي ديدن صفاي روي توپلكهايم را نميبندم.

مبادا تو بيايي ومن نبينمت.

همه شب تا سحربيدارم ولي احساس ميكنم

پلكهايم سنگين شده است ناگاه آنها را بي اختيار مي بندم وتو را ميبينم .          

..........................

آنکه آهنگ هجرت از خویش کرده است با مرگ آغاز میشود.

بي گمان آنكه آغازش از آسمانهاست

هرگز در زمين به پايان نميرسد.

از اين پس او را ميبينم كه در آن سوي مرزهاي شب

از نگاه يك ستاره با من سخن ميگويد.

بيدار شده در بهشت رهايي

در آغوش نور

و در سرزميني بي ديوارو بي انتها....

..........................

2 سال گذشت ...  ولي روز به روز دلتنگيام بيشتر شد

چند روز پيش اين مطلبو يه جايي ديدم وقتي خوندمش

روم خيلي تاثير گذاشت. درسته سعيد ديگه اينجا نيست

ولي مطمئنم يه جايي  همين نزديكيا هم صداموميشنوه

و هم حرفامو ميخونه ...

يه وقتايي هم مياد تو خوابم ...هميشه با يه عالمه گل

مياد. ديگه نميگم كاش...

سعيد گلم ! داداش عزيزم!

تومهربون ترين و بهترين داداش دنيايي

..........شايد اين جمعه بيايد شايد....

پرده از چهره گشايد شايد...

دست افشان پاي كوبان ميروم

بر در سلطان خوبان ميروم

ميروم بار دگر مستم كند

بي سر و بي پا و بي دستم كند

ميروم از خويشتن بيرون شوم

 بندي ليلا رخي مجنون شوم

با همه ي لحن خوش آواييم

در به در گوشه ي تنهاييم

اي دو سه تا كوچه ز ما دورتر

نغمه ي تو از همه پر شور تر

كاش كه اين فاصله را كم كني

كاش.......

آزارم مي دهد درد نبودنت

اما من آنقدر خسته ام , آنقدر شکسته ام که هيچ نمي گويم ...

 نه گله اي!

 نه شکوه اي!

 حتي ديگر رنجيدن هم از يادم رفته است.

 ديگرچيزي براي دلبستن نمانده است .

 انتظار بي مفهوم است .

 نه کينه اي !

 نه بغضي !

 نه فريادي !

فقط صداي چک چک باران !!!

اين منم که روي وسعت دل زمين مي گريم ...

باورم نمي شود. ديگر حتي خوابت را هم نمي بينم. مي ترسم.

 مي ترسم عادت کنم به درد نبودنت!!!!!

بهار آمد

اما به چشم من خزاني بيش نيست

بهاري كه بي تو بيايد بهار نيست.

پاييز غم زده رفت و زمستان سرد با ابر هاي تيره و سرد اشكهاي دلم را باريد و رفت.

طبيعت مرده جان گرفت .

بوي بهار باز رسيد و نسيم عطر سبزه و ريحان را به عالم وجود پاشيد.

اما اي نازنين مهربانم اين دومين بهار است كه روز هايش و رسيدنش براي من حكايتي ديگر دارد .

من تو را ناباورانه از دست دادم و هنوز در تحير حكمت خداوند هستم.

غم بي تو بودن در روزهايم فرود آمده و شبي بي پايان بر خورشيد زندگيم خنجر زده!

سعيد جان خزان فراق تو در بهار عمرم نشسته ...

تواز باغ رفته اي و دلم چون كوچه باغهاي خشكيده عاري از هرطراوت و سر سبزي شده ...

عزيزم ! ريشه هاي به جا مانده ات را با اشك آبياري ميكنم هر چند ميدانم هرگز از نو نمي رويي.......

برادر خوبم! تاج سرم! چه زود مفهوم هجرت را برايم معنا شدي ...تو كه همه وجودت مهرباني بود

و وسعت غصه هايت غم و اندوه ديگران و امروز غم نبودنت اندوهي بزرگ بر جانم است.

گوهر بي همتا! چه تلخ دانستم معني و مفهوم مرگ برادر را ........چه تلخ.

حالا كه قلبم در اسارت بي تو بودن زنجير شده ...

حالا كه آبي آسمان خانه بي تو ترك خورده ...

و حالا كه لبخندي اگر بيايد مثل شهاب سرد و زود گذر است...برگرد.

بهار پر طراوت دوباره از راه رسيد اما در دل من اميد و آرزويي نروييد مگر اينكه فراق تو يك كابوس طولاني باشد

كه يك روز چشم باز كنم و تو باز با قامت رشيد و چشمان معصومت  در آستانه ي در باشي .

گل هميشه بهارم !

به ديدارت خواهم آمد با شاخه گلي سرخ به سرخي خون دلم ......

غبار منزل جديدت را با آب ديدگانم شستشو ميدهم ...شايد.......

شايد دل بي قرارم قرار يابد.